İnsan ayırmaya ve ayrıştırmaya elverişli bir ruh halini her zaman taşımıştır. Kendi varlığının devamını gaflette bulanlar “Habil” ve “Kabil”den beri, yeryüzünde her devirde bulunmuştur. İkilik genellikle uçurumu derinleştirir. Çünkü ikilik şüpheyi doğurur. Şüphe, maazallah inkara sebep olabilir. Fakat “iki” her zamanda bu sonucu doğurur demek, an basit deyişle düşüncemizi “engizisyon” mantığına teslim etmek olur ki bunu kabul etmemiz mümkün... 

Cümle, hatta her kelime başlı başına bir evrendir. Sonsuzu sonlandırmak için, minicik bir nokta yeterlidir. İnanmıyorsanız nokta sonunuzdur. Hiç yazılıp, çizilmemiş; nefes alıp vermemiş gibisinizdir. Bir kıymetiniz yoktur. Kütle olarak, uzaydaki hacminiz artık solucanların insafına bağlıdır. Geçmiş olsun. Cümle, hatta her kelime başlı başına bir evrendir. Sonsuzu sonlandıran minicik bir noktadır. Lakin nokta, inandığınız müddetçe sonsuz olasılıklı, sonsuz... 

Gençliklerini yaşayamadılar, sevdalarını yüreklerine gömdüler, işkenceler gördüler, istikballerini kaybettiler, sakat kaldılar, canlarını verdiler. Ülkü ve Ülke sevdası üzerine başka sevdalara dalmayı zayıflık görerek, gencecik beyinlerine yüzlerce problemi yükleyerek “erken olgunlaşmış gençler” olarak çileye talip oldular. Hayalleri Ülke için, sevdaları Ülkü içindi. İhanet, kalleşlik hele de adam harcamak onlara çok uzaktı. Ama yıllar sonra hayatın... 

Burada herkesçe malum olan, “eğitim sistemimizin şu kadar öğretmene ihtiyacı var, atama bekleyen şu kadar öğretmen var” teranelerine girmeyeceğim. Çok az, idealist bir kısmı “kellesi yarım kesilmiş tavuk gibi” ortalıkta eylem etkinlik derdinde olup çırpınan ve çok büyük bir kısmı da aynı dertten mustarip olduğu halde, iktidarın vicdana geleceğini umarak hımbıllıktan taviz vermeden bekleyen, ataması yapılmayan öğretmenlerin eylem ve etkinlik metotlarını... 

Ayva ağacığına çıkan deve, nasıl iner? Deve ayva ağacına çıkar mı demeyin! Çıkar efendim! Bu devirde deve ayva ağacına çıkar, merkep de kürsüye. Gelin kavak ağacında bir de gergedan arayalım […] Ayva ağacığına çıkan deve, nasıl iner? Deve ayva ağacına çıkar mı demeyin! Çıkar efendim! Bu devirde deve ayva ağacına çıkar, merkep de kürsüye. Gelin kavak ağacında bir de gergedan arayalım. Nasıl olur demeyin! Fare deliğinden, zürafanın ne işi olduğu... 

Şimdi sayfanın siyah tarafını çevirelim! Kilimin, halının altına süpürdüklerimiz gün ışığına çıksın! Boynumuzdan aşağı asılan zincirlerin esaretinden kurtulup, belimizi doğrultalım! Kimseyi evirip çevirmeden […] Şimdi sayfanın siyah tarafını çevirelim! Kilimin, halının altına süpürdüklerimiz gün ışığına çıksın! Boynumuzdan aşağı asılan zincirlerin esaretinden kurtulup, belimizi doğrultalım! Kimseyi evirip çevirmeden kendimize bakalım! Altın... 

Doğuşta hepimizin gözüne, aynı sürme çekilir ama o sürme, her göze farklı bir renk katar. İster Müslüman, ister Hıristiyan, isterse Ataist ailelerden dünyaya gelelim, kaide değişmez: Hayat, günahsız başlar![…] Doğuşta hepimizin gözüne, aynı sürme çekilir ama o sürme, her göze farklı bir renk katar. İster Müslüman, ister Hıristiyan, isterse Ataist ailelerden dünyaya gelelim, kaide değişmez: Hayat, günahsız başlar! Bizim “o”na kattığımız değerler,... 

Azizim, sözü, kısa kesip, saadete gelim: ne olacak bu fidelerin hali? Büyüdükçe “Kalas” mı olacaklar? Yani odunsu olmaları, onları, illa tahta ya da kütük mü kılar? Sen bilirsin bu soruların cevabını ama benim derdim, odunla, kalasla değil, marangozla… Eline testereyi alan marangozluk yapmaya kalkıyor. Ağacı budamakla, köküne balta vurmayı bir sanıyorlar. Efendim, fark gözetmiyorlar. Hazır “fark” demişken bunların göknar, kestane, atlas sediri, alev ağacı,... 

Olaylar çok hızlı gelişiyor. Değişimi takip etmek, kontrol etmek, yorumlamak mümkün olmuyor. Neye karşı olacağımızı, neye taraftar olacağımızı şaşırdık. İnsanlar eskiden karşı çıktıklarını savunur, savunduklarına karşı çıkar oldular. Ilımlaştırılmış İslam modelimizi “ARAP BAHARI” ismiyle Müslüman ülkelere ihraç etmeye başladık. Gönüllü olarak Bahara rıza gösterenler en azından canını kurtarıyor. Karşı çıkanlar köpek gibi sokaklarda... 

“Derin bir uyku içindesiniz. Rahatsınız, huzurlusunuz, memnunsunuz! Olup bitenleri görememenin, uyandırılacağınızı düşünememenin keyfini sürüyorsunuz. Saadetinizin hep böyle devam etmesini, hiç uyandırılmamanızı isterdim. Ama maalesef bir gün gelecek, siz de uyandırılacaksınız. Yazık ki o zaman, “Artık çok geç olacak!”. Bir daha uyumak şöyle dursun, yatak bile bulamayacaksınız. Ve o vakit, sizin hesabınıza üzülmek yine bize düşecek. Biliyorum: Düşünmeyi...